فر یاد پارسیان

ده ما

پای یک مسجدمتروکه بنای ده ماست
نوتر ازمنظره ها مقبرهای ده ماست
خانه مان گلی وپنجرهامان بسته
فقط این مسجد متروکه بنای ده ماست
شهر نفرین شده هامرکز تاعونزده ها
تخم افسردگی درگل ولای ده ماست
پدرم از ده بالا که غروب می آمد گفت
هرچه بدبختیو رنج است برای ده ماست
کدخدای ده ما هرچه بگوید حق است
کدخدای ده مانیست خدای ده ماست
کدخدا را چو خدا قبله حاجت کردیم
کدخدایی وخدایی که بلای د ه ماست
ما از این زندگی اخر بخداخسته شدیم
این صدا مختص من نیست صدای ده ماست
چوپان جوان خسته نباشی بنواز
فقط این نی لبکت لطف وصفای ده ماست

ادامه نوشته شده در یکشنبه هفتم تیر 1388ساعت 0:10 توسط فر یاد |

درباره وبلاگ